حضرت عبدالله بن حسن علیه السلام

عبدالله بن حسن یکی از فرزندان امام حسن مجتبی علیه السلام است که در واقعه کربلا به شهادت رسید.

عالمان رجال درباره مادر عبدالله بن حسن به اختلاف سخن گفته‌اند. گروهی او را دختر سلیل بن عبدالله بجلی و نامش را رمله نوشته اند و گروهی او را ام ولدی به نام حبیبه یا نفیله دانسته اند.

در لحظاتى كه حسين عليه السّلام در شهادتگاه خود با لب تشنه و غرق در خون در انتظار شهادت بود، يادگار ارجمند برادرش، «عبد اللَّه» كه يازده سال بيشتر نداشت و كودكى هوشمند بود، از سراپرده بانوان بيرون آمد و شتابان خود را به عموى گرانمايه‏اش حسين عليه السّلام رسانيد تا عمو را يارى كند.

امام حسين عليه السّلام وقتى كه او را ديد صدا زد: «خواهرم، او را نگه دار، عمه‏اش زينب سلام اللَّه عليها خود را به او رساند تا وى را به خيمه‏ها بازگرداند، امّا او پايدارى كرد و بازنگشت و فرياد بر آورد كه: « و اللَّه لا افارق‏ عمّى‏!» به خداى سوگند از عمويم جدا نخواهم شد! در اين هنگام يكى از تجاوزكاران اموى بنام «بحر بن كعب» به سوى حسين عليه السّلام روى آورد، كه «عبد اللَّه» فرياد بر آورد: « ويلك يا بن الخبيثه أ تقتل عمّى،هان اى پليد زاده! آيا عمويم را مى‏كشى ؟ »

آن عنصر پليد نيز شمشيرى بر آن كودك محبوب فرود آورد و عبد اللَّه دست خود را سپر ساخت كه دستش از بدن جدا شد! او در حالى كه دستش تنها به پوست آويزان بود، فرياد بر آورد كه: « يا عمّاه!، عمو جان مرا درياب!  » حسين عليه السّلام او را در آغوش كشيد و بر سينه چسباند و فرمود: «اى برادرزاده! در برابر اين مصيبت صبر كن، و بوسيله آن از درگاه خدا تقاضاى خير و سعادت كن، كه خداوند تو را به نزد پدران شايسته است ملحق مى‏كند. »

و آن گاه حرمله گلوى آن كودك محبوب را هدف تير بيداد خود ساخت و سرش را از پيكرش جدا كرد! حسين عليه السّلام پس از شهادت جانسوز عبد اللَّه در آغوشش، رو به آسمان كرد و گفت: بار خدايا، اگر اين بندگان ستمكار و گناه پيشه‏ات را تاكنون از نعمت‏هايت بهره‏ور ساخته‏اى، اينك آنان را تار و مار و مايه عبرت ديگران قرار ده و هرگز از آنان خشنود مباش.

یکی  طفلی   برون  آمد  ز  خرگاه                        سوی شه شد روان چون قطعه ماه

هوای  دیدن   شه  داشت  در  سر                         بدی   شه  زاده   قاسم   را   برادر

در آن دم خواهران را گفت آن شاه                        که این کودک برون  ناید ز خرگاه

ندارند  این   جماعت  رحم   بر  ما                        نه  بر کودک  نه  بر  پیر و  نه برنا

گریزان  از  حرم   گردید  آن   ماه                        دوان  تا  رفت  در آغوش  آن  شاه

شهش بگرفت همچون جان شیرین                        بگفت    ای   یادگار   یار    دیرین

چرا بیرون شدی از خرگه ای جان؟                       نمی بینی   مگر   پیکان    پرّان ؟

بگفت ای عم!  شدم از زندگی  سیر                       نمی ترسم  ز تیر  و نه  ز  شمشیر

به  ناگه  کافری  ز آن  قوم  گمراه                        حوالت   کرد   تیغی  بر   سر   شاه

جدا  گردید  دست  کودک  از  تن                        به شه گفتا به بین چون کرد با من؟

به گفتش جان عم! تو  اندر این دم                        شوی  نزد  پدر  بی محنت  و   غم

چو دیدش حرمله آن کفر یک لخت                       بزد بر سینه اش تیری چنان سخت

که  کودک  جان بداد  و  بی محابا                        پرید  از   دست   شه،  تا   نزد   بابا

33

درباره عبدالله بن حسن (ع)